 |
 |
|
| وبلاگ برای حوزه فرهنگ و امور فرهنگی و تاکید بر کارشناسی ارشد برنامه ریزی فرهنگی |
|
علامه محمدتقی جعفری (رحمة الله علیه) می‌گفتند:
عده‌ای
از جامعه‌شناسان برتر دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا در باره‌ی موضوع
مهمی به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضع این بود: «ارزش واقعی انسان به
چیست؟»
برای
سنجش ارزش خیلی از موجودات، معیار خاصی داریم؛ مثلاً، معیار ارزش طلا وزن و
عیار آن است، معیار ارزش بنزین، مقدار و کیفیت آن است، معیار ارزش پول،
پشتوانه‌ی آن است. اما معیار ارزش انسان‌ها چیست.
هر کدام از جامعه‌شناسان، صحبت‌هایی داشتند و معیارهای خاصی را ارائه کردند.
بعد،
وقتی نوبت به بنده رسید، گفتم: اگر می‌خواهید بدانید یک انسان چه‌قدر ارزش
دارد، ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می‌ورزد.
کسی
که عشق‌اش یک آپارتمان دوطبقه است، در واقع، ارزش‌اش به مقدار همان
آپارتمان است. کسی که عشق‌اش ماشین‌اش است، ارزش‌اش به همان میزان است.
اما کسی که عشق‌اش خدای متعال است ارزش‌اش به اندازه ی خداست.
علامه
فرمودند: من این مطلب را گفتم و پایین آمدم. وقتی جامعه‌شناسان صحبت‌های
مرا شنیدند، برای چند دقیقه روی پای خود ایستادند و کف زدند.
وقتی تشویق آن‌ها تمام شد، من دوباره بلند شدم و گفتم: عزیزان! این کلام از من نبود، بلکه از شخصی به نام علی (علیه‌السلام) است. آن حضرت در نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «قِیمَةُ کُلِّ أمْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ» / «ارزش هر انسانی به اندازه‌ی چیزی است که دوست می‌دارد».
وقتی
این کلام را گفتم، دوباره به نشانه‌ی احترام به وجود مقدس امیرالمؤمنین
علی (علیه‌السلام) از جا بلند شدند و چند بار نام آن حضرت را بر زبان جاری
کردند.
حضرت
علامه در ادامه می‌گفتند: عشق حلال به این است که انسان (مثلاً) عاشق 50
میلیون تومان پول باشد. حال اگر به انسان بگویند: «آی، پنجاه‌میلیونی!» .
چه‌قدر بدش می‌آید؟ در واقع می‌فهمد که این حرف، توهین در حق اوست. حالا که
تکلیف عشق حلال، اما دنیوی، معلوم شد، ببینید اگر کسی عشق به گناه و معصیت
داشته باشد، چه‌قدر پست و بی‌ارزش است.
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
. علی فیضی Ali Feizi
این وبلاگ جهت هماهنگی هر چه بیشتر دانشجویان کارشناسی ارشد برنامه ریزی فرهنگی ورودی مهر 91 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات طراحی شده است. |
|
RSS
|